ဥက္ကလနဂါးမင်း၏ မေတ္တာ

ဥက္ကလနဂါးမင်း၏ မေတ္တာ

ရှေးရှေးတုန်းက ကဿပဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်အခါက ဖြစ်၏။ ဟိမဝန္တာတောကြီး၏ အရှေ့တောင်အရပ်တွင် ဥက္ကလနဂါးမင်း ဟူ၍ ထင်ရှားကျော်ကြားသော နဂါးမင်းတစ်ပါး ရှိလေသည်။ ထိုနဂါးမင်းကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပြီး မေတ္တာတရားအပြည့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နဂါးပြည်ကား အလွန်သာယာစည်ကားပြီး ရွှေငွေကျောက်သံ ဥစ္စာဓန ပေါများလှ၏။ သို့သော် နဂါးမင်းကား အပြင်ပန်း အောင်မြင်မှုထက် သူ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော မေတ္တာတရားကို ပို၍တန်ဖိုးထားလေသည်။

တစ်နေ့သ၌ နဂါးမင်းသည် မိမိ၏ နန်းတော်အတွင်းမှ ထွက်၍ တောနန်းသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေခိုက်၊ အဝေးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အသံကြီးကို ကြားရလေသည်။ ထိုအသံကား မကျေနပ်မှု၊ ဒေါသထွက်မှု၊ အချင်းချင်း ရန်ခိုက်မှုတို့ကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံဖြစ်ကြောင်း နဂါးမင်း နားလည်လေသည်။ သူသည် အသံလာရာသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားရာ မြင်တွေ့ရသည်ကား အလွန်ကြေကွဲဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းပင်။

ထိုအရပ်၌ နဂါးအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ခြင်္သေ့အုပ်တစ်အုပ်တို့ အပြင်းအထန် ရန်ဖြစ်နေကြ၏။ နဂါးတို့ကား အလွန်သန်မာပြီး အဆိပ်အတောက်များရှိသော်လည်း ခြင်္သေ့တို့ကား သူတို့၏ ခွန်အားနှင့် တိုက်ကွက်များဖြင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင်လည်း ဒဏ်ရာရရှိသူများ၊ သေဆုံးသူများ ရှိနေကြ၏။ နဂါးမင်း၏ စိတ်နှလုံး၌ သနားကရုဏာစိတ်များ ထောင်းထောင်းထလာလေသည်။

“အမောင်တို့၊ အမတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ရန်ခိုက်ကြသနည်း။ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေခြင်းသည် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။” နဂါးမင်းက သာယာသော အသံဖြင့် မေးလေသည်။

ခြင်္သေ့ဘုရင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “နဂါးမင်း၊ မင်း နားမလည်ပါဘူး။ သူတို့က ငါတို့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်လာတာ။ ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အတွက် တိုက်ရမှာပဲ။”

နဂါးဘုရင်ကလည်း မကျေနပ်စွာ ပြောသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး ရှင်ဘုရင်။ သူတို့က ငါတို့ ရေခမ်းခြောက်နေတဲ့ နယ်မြေကို လာရှာတာ။ ငါတို့က မပေးနိုင်လို့ သူတို့က အတင်းဝင်လာတာ။”

နဂါးမင်းသည် နှစ်ဖက်လုံး၏ အကြောင်းပြချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ဤပြဿနာ၏ အရင်းခံမှာ အရင်းခံသော အရင်းအမြစ်မှ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ နဂါးအတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ နှစ်ဖက်စလုံး၏ အလယ်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မေတ္တာရောင်ခြည်တော်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

“အချင်းချင်း ရန်ခိုက်နေခြင်းသည် မည်သည့်အကျိုးမှ မပေးနိုင်။ အချင်းချင်း သနားကြင်နာခြင်း၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီခြင်းသည်သာ ကောင်းမြတ်သော အကျိုးကို ပေးမည်။” နဂါးမင်းက သူ၏ ဉာဏ်အမြင်နှင့် ပြည့်စုံသော စကားများကို ပြောလေသည်။

ထိုအခါ ခြင်္သေ့ဘုရင်က နဂါးမင်းကို ကြည့်ကာ အံ့သြနေသည်။ “နဂါးမင်းကြီး၊ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါတို့က အတ္တကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး အချင်းချင်း ဒုက္ခပေးနေမိပါလား။”

နဂါးဘုရင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်ပါ့ ရှင်ဘုရင်။ ဒီလိုပဲ ငါတို့ နဂါးတွေလည်း အချင်းချင်း မေတ္တာထားသင့်ပါတယ်။”

နဂါးမင်း၏ မေတ္တာရောင်ခြည်တော်နှင့် ပြည့်စုံသော စကားများကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံး၏ ရန်ငြိုးအတ္တများ လျော့ပါးသွားလေသည်။ ခြင်္သေ့ဘုရင်နှင့် နဂါးဘုရင်တို့သည် နဂါးမင်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ဦးညွှတ်ကြလေသည်။

“နဂါးမင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာတရားကြောင့် ငါတို့ အချင်းချင်း နားလည်မှု ရရှိခဲ့ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှင်။” ခြင်္သေ့ဘုရင်က ပြောသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး၏ တရားစကားကြောင့် ငါတို့၏ အမုန်းတရားများ ကင်းစင်သွားပါပြီ။” နဂါးဘုရင်ကလည်း ထောက်ခံသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ဥက္ကလနဂါးမင်း၏ မေတ္တာတရားကြောင့် ခြင်္သေ့နှင့် နဂါးအုပ်တို့သည် အေးချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြလေတော့သည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြလေသည်။ ဥက္ကလနဂါးမင်းသည် သူ၏ မေတ္တာတရားဖြင့် သူ၏ နဂါးပြည်ကို သာယာအေးချမ်းအောင် စီမံအုပ်ချုပ်ခဲ့လေသည်။